زندانی بنام افغانستان
بعد از سقوط جمهوریت در 15 آگوست 2021 و حاکمیت دوباره طالبان، ترس و وحشت بر زندگی مردم سایه افگند. هر کسی در تلاش فرار از کشور بودند. آنهایی که توانستند خودشان را نجات دهند با هزار زحمت فرار کردند و هست و بود زندگی شان را در وطن به جا گذاشتند. یک عده ای از شهرها به روستاها کوچ کردند تا دورتر از چشم طالبان شاید چند روزی در امنیت بهتری زندگی کنند و همینطور تعدادی هم که در دولت جمهوریت وظیفه داشتند و در ولایات زندگی می کردند از ترس تعقیب و بازداشت توسط طالبان به شهرها گریختند تا شاید در میان جمعیت شهری به صورت ناشناس زندگی کنند و به دست طالبان نیافتند.
متاسفانه بعد از سقوط جمهوریت تا اکنون که بیشتر از یکسال و دو ماه از آن زمان سپری می شود طالبان با زور تفنگ حکومت می کنند و محاکمات صحرایی، بازداشت های غیر قانونی، تعقیب و گرفتاری افراد، انتقام گیری و کشتار بی رحمانه افراد ملکی در نقاط مختلف کشور جریان دارد. مردم عملا در یک زندانی بزرگ بنام افغانستان گرفتارند که توسط زندانبانان بی رحم و بی منطقی بنام طالبان اداره می شود. در زندانی که هیچ راهی برای فرار نیست و هیچ قانونی هم در آن وجود ندارد. من خودم که حاکمیت تلخ و سیاه دوره قبلی طالبان را بیاد دارم و اینبار نیز در طی یکسال گذشته در افغانستان زندگی کردم بخوبی وضعیت مردم را درک میکنم و از نگاه و صدای شان درماندگی، ترس، فقر و محرومیت را میتوان بخوبی لمس کرد.
زنان و دختران افغانستان اما بیشتر از مردان در تحت حاکمیت تاریک طالب آسیب دیده اند. طالبان با وضع قوانین و صدور فرامین سختگیرانه دختران را از آموزش محروم کرده، ادارات را بر روی زنان شاغل بسته، سفر زنان را بدون محرم ممنون کرده، پارک ها و حمام های زنانه را نیز به روی آنان بسته است. در حقیقت زنان افغانستانی عملا در کشوری بنام افغانستان و در محیطی بنام خانه زندانی شده اند. وقتی شما اخبار را می خوانید هر روز زنی بازداشت می شود، صدای اعتراض زنان خفه می شود و زنی شلاق می خورد و یا هم بخاطر محدودیت های بیش از حد دست به خودکشی می زند.
در این میان اما سکوت جامعه جهانی در قبال جنایات طالبان شرم آور است و بیانیه های خشک و محکوم کردن های آنان هیچ تاثیری در تغییر رویه طالبان نداشته است. دیده شود که این وضعیت اسفبار تا چی وقت دوام می کند و حکومت سیاه طالب چی وقت و چگونه به پایان می رسد؟!
