آخرین نوشته ام در این دریچه به تاریخ 30 می 2016 ثبت شده است. یعنی چیزی حدود سه سال میشود که در اینجا ننوشته ام. یک روزی با وبلاگ زندگی میکردم. آن روزها که فیسبوک و توییتر و انستاگرام و ... نبود و ما بودیم و بازار گرم وبلاگ نویسی در بامیان و افغانستان. هر روز به انترنیت کلپ بازار بامیان میرفتم تا مطلب تازه ای بنویسم و نوشته های سایر دوستان را بخوانم. این امر تبدیل به یک عادت جالب شده بود برایم. اما با پیوستن به فیسبوک و توییتر و بقیه شبکه های اجتماعی کم کم از وبلاگ نویسی فاصله گرفتم و مثل بسیاری از مردم گرفتار روزمره گی و جذابیت های اغوا کننده این شبکه های اجتماعی شدم. واقعیت اما این است که نوشتن در وبلاگ ارزش، ماندگاری و رسمیت بیشتری دارد. لا اقل من اینطور فکر میکنم. دوست دارم اگر بتوانم مطالبی را در اینجا با دوستان شریک کنم اگر چی که میدانم در این شرایط خواننده زیادی نخواهد داشت. با آنهم اینجا مینویسم؛ برای خودم، برای شما و برای کسانیکه مطالبی را در مورد بامیان در انترنیت جستجو میکنند. در این وبلاگ قرار نیست مثل گذشته ها به تنهایی گزارش نویسی باشد چون گزارش ها بیشتر مربوط زمانی است که به عنوان خبرنگار مشغول به کار بودم. فعلا دغدغه های دیگری هست و افکاری جدیدی. امیدوارم اینجا زمینه خوبی برای در تماس بودن و تبادل نظر باشد.