کوچیگری در قرن بیست و یکم!

کوچیها مردمانی اند که جای مشخص برای زنده گی نداشته و با تغیر فصل ها جای بود و باش شان را تغیر میدهند و رفتن آنها از یک محل به جای دیگر هم برای خودشان و هم برای سایرین که در راه عبور و مرور شان قرار دارندمشکلاتی را خلق میکند.

کوچیها دارای فرهنگ بومی بوده و از اینکه همیشه در گشت و گذار بوده اطفال شان به صورت منظم به تعلیم و تربیه دسترسی نداشته و از اینرو اکثراً بی سواد اند و از زنده گی در قرن ۲۱ بی خبر.

جالب اینکه کوچیگری به نوعی که در افغانستان مروج است در سایر نقاط دنیا کمترسابقه دارد.

در افغانستان معضل کوچیگری یک مشکل بزرگی اجتماعی بوده که حل آن به ساده گی میسر نیست.

کوچیها ادعا میکنند که مناطقی در بهسود ولایت میدان وردک و ولسوالیهای پنجاب و ورس بامیان از آنها بوده و میتوانند به عنوان علفچر از آن استفاده کنند و حتی آنها میگویند که از ولایت بدخشان شروع و تا به هرات و ولایات مرکزی علفچرهای شان از آنها بوده و حق دارند که از آن استفاده کنند.

در این اواخر باز هم کوچیهای مسلح به بهسود حمله نموده و تعدادی زیادی از اهالی محل را از خانه هایشان بی جا نموده و عده ای هم در درگیری ها از مردم محل شهید شده اند.

این در حالیست که سال گذشته چون انتخابات ریاست جمهوری بود کرزی از کوچیها خواست که به بهسود حمله نکنند و آنها هم این کار را نکردند و ای کاش که هر سال انتخابات باشد.

حالا هم دولت افغانستان باید یک راه حل دراز مدت و قانونی را برای حل معضل کوچیگری جستجو نموده و به این مشکل پایان دهند.